Inspiratie pur sang

“Don’t complain about the darkness, light a candle”

(Chinees gezegde)

Dag jonge en minder jonge lui,

Ik zeg het jullie eerlijk, deze keer zal ik minder kort van stof zijn.

20200210_091202Simpelweg omdat ik veel te vertellen heb, meer moeten jullie er niet achter zoeken.

Soms kan het leven heel eenvoudig zijn. En bovendien, verandering van spijs doet eten. Elke keer een kort blogje, dat is me ook wat.

Bovendien is dit voor uw blogger een bijzondere editie, want het is geschreven op de trein. Zoals jullie wel of niet weten, heb ik mijn machinistenpet zo een tweetal jaar geleden aan de haak gehangen. Ik werkte niet graag voor de NMBS als organisatie. Maar het rijden vond ik doorgaans wel leuk. Altijd onderweg van hier naar daar, een aangename bezigheid voor mijn rusteloze ziel. Daarom is het fijn weer eens op de trein te vertoeven en van hieruit te bloggen.

Ik hoop voor de andere treinofielen onder ons dat ook Mevrouw Sophie Dutordoir met guitige oogjes mijn blog leest. Want ik betaal voor mijn treinrit van Mandalay naar Hsipaw, toch algauw een slordige 12 uur sporen, 4.000 kyat. Dat is los uit de pols omgerekend ongeveer 1,33€. Misschien weet ons Sophieke zich qua prijszetting geïnspireerd na het verschijnen van mijn blog?

20200216_114107De prijs is overigens inclusief een levensverzekering, die ik, gezien de staat van het spoorwegmateriaal -en personeel hier ter plaatse, wel nuttig acht 😊

Maar goed, een reisblog dient over reizen te gaan, dus laten we de koe maar weer eens stilletjes aan bij haar horens vatten.

Vanuit Hpa-An ben ik in Rangoon (Yangon) terecht gekomen. Dit is de voormalige hoofdstad van Myanmar, alwaar ik op mijn gemakje wat rond gedwaald heb, te voet en per velo. De belangrijkste toeristische trekpleisters heb ik opnieuw aan mij laten voorbij gaan. Ik heb er wel veel rond gekeken naar het leven van alledag. En ik werd er een eerste keer geïnspireerd door positiviteit in moeilijke omstandigheden. Myanmar en een grote stad als Rangoon toonde me meer armoede dan ik in Thailand gewend was. En dat vind ik altijd pijnlijk om te zien.

20200128_190337Maar op een voetgangersbrug zat altijd een jongeman zonder benen die een manier had gevonden om zich zonder rolstoel maar steeds met een glimlach op zijn gezicht te verplaatsen. Hij hield er met een borsteltje de trappen proper. Ongelofelijk mooi vond ik dat om te zien. Elke avond zocht ik hem op om wat van mijn geld en waardering te delen met hem.

En dit verhaal is meteen de aanzet naar mijn verblijf als vrijwilliger in het ThaWarBa centrum, 20 km ten Zuiden van Rangoon.

Bij mijn aankomst aldaar had ik meteen zin om weer terug naar huis te keren. Wat een beetje lastig is, daar ik momenteel geen huis heb. Laten we het erop houden dat de omstandigheden er niet van de poes waren. Het was niet meteen de Hilton waar ik terecht kwam zeg maar. Grote slaapzalen, hygiënisch ver onder het niveau van wat ik ‘normaal’ acht, chaotisch door een komen en gaan vanuit alle windrichtingen. De vleermuizen vlogen vrolijk op en neer door de slaapkamer. Net zoals mijnheer luis en mevrouw bedwants het er best naar hun zin zouden kunnen hebben vreesde ik toch wel zo een klein beetje. Doch, rustig de zaak eens verder afwachten, dacht ik zo bij mezelf. Gaan lopen van wat ik lastig vind, daar heb ik morgen ook nog tijd voor. Zodoende volgde ik er een rondleiding doorheen het centrum. En bij het zien van de niet al te florissante omstandigheden waarin de mensen daar leven en in het ziekenhuis liggen dacht ik wederom: ‘Dit trek ik echt niet’.

Toch ben ik gebleven. En eerlijk is eerlijk, in het begin was het echt overleven. Slapeloze nachten, wat taakjes doen om de dag door te komen en de eerste twee avonden overwoog ik om de volgende dag alsnog weer te vertrekken.

Echter, uiteindelijk ben ik twee weken gebleven. De omslag kwam er door te zien hoe die mensen in staat zijn om ondanks de moeilijke omstandigheden positief te blijven en bereid zijn om elkaar te helpen. Dat is ook het levensmotto van de monnik die dit gebeuren gestart is. Alle dagen mediteren zodat je mindset positief blijft en elkaar voor de rest heel veel helpen. Met plezier doen wat nodig is voor het geheel in plaats van enkel en alleen je eigen hachje te redden. En daar ook echt voldoening uit halen. Het was voor mij echt bijzonder om te zien wat een resultaat dat geeft. Het werkt gewoon daar. Elke dag wordt er eten bereid, een slaapplek voorzien en medische opvang gecreëerd voor een 900-tal mensen. Zonder subsidies. Het onmogelijke wordt daar elke dag opnieuw gerealiseerd. Door dat te zien en er onderdeel van te worden ging ik me er meer en meer thuis voelen. Ik heb er geholpen door mee eten te verzamelen in straten en op markten, Engelse les te geven aan kinderen, mee te bouwen aan een nieuwe locatie, mee te koken voor de vrijwilligersploeg, de 200 zwerfhonden die er leefden mee te verzorgen, etc. Bepaalde taken, in de medische en verzorgende hoek, vond ik te confronterend en heb ik gelaten voor zij die het zagen zitten om dat op zich te nemen. En wat heb ik veel respect voor zij die dat doen ! Elke avond werd er een schema ingevuld met elkaar en elke keer raakten alle taken ook grosso modo ingevuld met de vrijwilligers die er waren.

Mijn familie heeft het project financieel gesteund. Als er nog mensen zijn die dat graag zouden willen doen, kunnen ze het mij laten weten. Ik zorg dat het geld daar terecht komt en garandeer dat het gebruikt wordt waarvoor het dient, voor de hulpbehoevende mensen die er terecht komen. Meer info vind je hier: http://www.thabarwa.org.

Ook al ging ik me er meer en meer thuis voelen. Soms raakten de dingen me soms ook pijnlijk tot in het diepste van mijn ziel.

20200210_080220Zo was er Bam Bam, een kleine jongen die door zijn moeder was achter gelaten in het centrum. Wellicht omdat ze wel andere dingen aan haar hoofd heeft.

Hoe leg je dat in hemelsnaam uit?

Gelukkig werd hij er met liefde opgevangen door de vrijwilligers en kreeg hij een slaapplek in het centrum. Maar de schade was voor mij toch al pijnlijk zichtbaar in zijn gedrag.

Liefst zou je zo een jongen dan mee in je rugzak steken en hem de liefde geven die hij verdient, maar zo werkt het niet. In de toekomst zal hij er wellicht opgevoed worden door de monniken en er zelf ook één worden. Een weg van leren aanvaarden van wat eigenlijk niet te vatten is.

Er waren ook heel fijne taferelen die ik mocht gadeslaan tijdens mijn verblijf in het ThaWarBa centrum.

20200210_085917Zo was er Titto, een jongen met een verstandelijke handicap, die er grenzeloos plezier in had mee te koken, de afwas te doen en graag knuffelde dat het een lieve lust was om te zien. Voeding voor mijn ziel.

‘s Avonds zat ik graag buiten op een trap.

Om op mijn gemakje te verwerken wat ik tijdens de dag zoal mee gemaakt had. Daar zat ik dan tussen een aantal straathonden en ik werd er na een tijd onderdeel van de roedel. Een fijn gevoel en tevens compensatie voor het feit dat ik daar onder mensen wat meer tijd voor nodig heb.

20200210_081742Dit schatje kwam geregeld bij me liggen, en ik durf te gewagen van een zekere vriendschap tussen uw blogger en dit vinnige beestje.

Na twee weken heb ik afscheid kunnen nemen met een goed gevoel. Ik liep nergens meer van weg.

Ik heb er tijdens die twee weken het beste van mezelf gegeven en me enorm laten raken door wat ik allemaal gezien heb. Ik weet zeker dat ik deze ervaring levenslang bij me zal dragen.

Dat deze herinnering me zal blijven inspireren om minder te klagen en meer te helpen daar waar ik kan.

En dat dat voldoende is om samen met gelijkgestemden het onmogelijke mogelijk te maken.

Zodoende ben ik van Rangoon naar Bagan getrokken, een oude stad in het centrum van Myanmar. Om er te genieten van de 2.000 oude tempels en de prachtige zons op -en ondergangen.

20200214_065428En nu ben ik dus onderweg naar Hsipaw, een mooie plek in de natuur via een spoorlijn die één van de mooiste van de wereld blijkt te zijn.

De uitzichten zijn fenomenaal! Eens aangekomen ga ik me een paar dagen onderdompelen in de rust en het mooie landschap.

Na deze trip moet ik jammer genoeg Myanmar weer verlaten omdat mijn visum verstrijkt.

20200216_114251Maar ik weet zeker dat ik hier nog zal terugkomen.

Ik ga van hieruit opnieuw naar Thailand, waar mijn visum nog 2 maanden geldig is.

Wat ik er precies ga doen weet ik nog niet.

“Day by day” zal dat wel duidelijk worden.

En bij wijze van afsluiting stuur ik naar iedereen aan het thuisfront een tevreden en hulpvaardige groet!

Geert

4 thoughts on “Inspiratie pur sang

  1. Kim Brodeoux

    Dag Geert,

    Ik reken mezelf nog bij de “jongelui”😉 Het is zondag, ik ben vandaag “kidsvrij” en heb me terug in mijn bed geïnstalleerd met een havermoutpapje en wat leesmateriaal (zalig), waaronder jouw blog. Ik vind dat je heel sappig schrijft en ik volg graag jouw avonturen. Er zit telkens wel iets in waarmee je me inspireert! (Niet dat dat hoeft natuurlijk)
    Je bent, door het delen van jouw verhaal ook een bruggenbouwer tussen projecten en wij, westerlingen, die vaak geen idee hebben over hoe het er in sommige delen van de wereld aan toe gaat (zowel in positieve als minder positieve zin)
    Dus dank om te delen!

    Ik wens je nog een mooie, verdere innerlijke reis toe!
    Liefs
    Kim

    Like

    Reply
    1. geertdegroof Post author

      Dag Kim,

      Ik ben blij dat jij jezelf nog bij de jongelui rekent 😊

      En ook fijn dat ik je op een zondagmorgen in bed kan inspireren 😊

      Ik doe het schrijven echt graag maar ik ben ook wel blij als ik verneem dat het mensen raakt en inspireert. Dus ik geloof dat we hier te maken hebben met een win-win situatie !

      Het allerbeste toegewenst voor jezelf en je kids/familie.

      Hartelijke groet van op een 21 uur durende busreis 😊

      Geert

      Like

      Reply
  2. Fred

    Dag lieve Geert, wat een hartverwarming om uw blog te lezen! En wat fijn dat je nog eens mocht treinen al was het gelukkig niet met de nmbs.. :-). Alvast een dikke hug en veel plezier in Hispaw! hartegroet Fred

    Like

    Reply
    1. geertdegroof Post author

      Dag lieve Fred,

      Dank je wel voor je bericht !

      Ik heb een prachtige trekking achter de rug in de mooie natuur 😊

      Ik hoop dat het met jou ook goed gaat. Laat gerust hoe het met je gaat of we kunnen weer eens bellen als het past.

      Hartelijke groet & hug,

      Geert

      Like

      Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s