Writer’s block

“Soms ben ik wat neurotisch
Psychotisch en chaotisch
Labiel en neogotisch
Maar vandaag dus niet

Ik ben vandaag zo vrolijk
Zo vrolijk, zo vrolijk
Ik ben behoorlijk vrolijk
Zo vrolijk was ik nooit”

Herman Van Veen

Beste lezers,

Het is alweer een tijdje geleden dat ik wat van me liet horen. Dus bij deze nog eens een nieuw blogje. Vooraleer ik beschouwd word als een luiwammes van heb ik je daar oftewel een Jan-mijn-kloten die nooit iets van zich laat horen.


Het overkomt uw blogger niet zo vaak, maar voor de eerste keer sinds ik aan het het schrijven ben gegaan weet ik bij voorbaat niet zo goed wat gezegd in mijn schrijfsels.

Ik denk dat het te maken heeft met het feit dat ik vaker en vaker simpelweg gelukkig ben. Ik geloof dat ik er nog een beetje aan moet wennen.

Ik ben dankbaar voor wat ik heb en ontvang. En dat is behoorlijk veel. Een fijn leven op een mooi eiland. Geen Corona gedoe, elke dag mijn bordje eten, een dak boven mijn hoofd, veel buiten in de prachtige natuur, ik maak me hier en daar een beetje nuttig voor anderen, ik heb voldoende fijne contacten, ik leef in een warm klimaat zodat ik altijd in mijn Marcelleke kan rond paraderen …

En zo zou ik nog wel even kunnen doorgaan, maar u merkt het al beste lezers, ik ben een gezegend persoon met veel voorspoed op zijn pad. Een goede reden om heel dankbaar te zijn.

Zeker in tijden waarin veel gewone zaken wereldwijd niet meer zo evident zijn, waardeer ik mijn eigen voorspoed in het kwadraat.

Ik volg het nieuws en spreek regelmatig met mijn familie en vrienden waardoor ik besef dat het voor veel mensen moeilijke tijden zijn.

Naast het dankbaar zijn voor mijn voorspoed kan ik redelijk goed dealen met de tegenslagen in mijn leven en de dingen des levens die ik lastiger vind. De fijne contacten die om welke reden dan ook wegvallen na een tijd, het feit dat niet alles eerlijk verloopt, de bijdrage van anderen maar zeker ook mijn eigen bijdrage hierin, gedoe rondom geld, wat er wereldwijd allemaal gaande is …

Ook nu zou ik nog een tijdje kunnen doorgaan, maar daar ga ik u niet al te lang met vervelen, uw tijd is immers een kostbaar goed. Sec and to the point dus, de teleurstellingen in mijn leven brengen me niet zo gemakkelijk meer uit balans als vroeger.

Er zijn nog momenten dat ik intriest ben en er veel onbeantwoorde vragen door mijn hoofd spoken.

Geld en rechtvaardigheid zijn daaromtrent de thema’s die het meest gegeerd zijn bij de saboteurs in mijn kopke.

Maar deze struggles zijn minder talrijk en doorgaans korter van duur.

Hoe komt dit nu zo allemaal zult u zich wellicht afvragen ? Ik beschouw mijn lezerspubliek immers niet als een stelletje oelewappers die zomaar alles geloven wat de eerste de beste idioot uit zijn nek lult.

Welnu, ik zal het jullie haarfijn uitleggen. Naast het onderweg zijn, de tijd hebben, leerrijke ontmoetingen en ervaringen, inzichten van vroegere trainingen, het beetje wijsheid dat met de leeftijd lijkt in te dalen en dies meer, is er één inspirerende ontmoeting waarover ik u in dit blog graag iets meer vertel.

Ik leerde een tijdje terug Mai kennen, een Thaise vrouw. Oorspronkelijk uit Bangkok, maar nu in Koh Phangan dus.

Wat ik leer uit onze ontmoetingen is de eenvoud van gelukkig zijn.

Haar kracht en inspiratie zitten hem niet in dure en grootste woorden. Als wel in kleine daden die voor mij een hele belangrijke betekenis hebben.

Even los uit de pols: anderen zonder oordeel en zonder ze te kennen veilig thuisbrengen als ze met een ferm stuk in hun sjokkedijzen van hun scooter gekukkeld zijn, eten regelen en koken voor zij die honger hebben, vergeven na een ruzie waarbij de halve huisraad door de lucht is gevlogen, het Bhoedisme als leidraad hanteren zonder er in door te slaan, veel lachen, ook op de momenten dat het ferm tegenzit … Dat ze het allemaal niet al te groot maakt wat ze doet, maakt haar juist groots in mijn ogen. Dat ze heel genereus is, ondanks dat het leven niet altijd genereus was voor haar, zowel in hulp als in warmte, ervaar ik als een hartverwarmende eigenschap.

Nu is Mai ook verre van perfect en dat hoeft ze natuurlijk ook niet te zijn om inspirerend en vaak fijn gezelschap te zijn. Soms breekt de pleuris uit tussen ons. Dat hoort er ook bij. En ik kan het je vertellen, dan is het niet van de poes, wat men ook moge beweren over het land van de eeuwige glimlach. Als Biebie nog lacht, is het meestal redelijk groentjes. Maar erna vinden we elkaar weer in dat wat we fijn vinden als we samen zijn.

Enerzijds geniet ik ervan. En anderzijds inspireert het me om hier en daar nog wat bij te schaven aan mezelf. Wat dus een bijdrage levert aan het feit dat ik de laatste tijd geregeld eenvoudige momenten van intens geluk ervaar. En het maakt ook dat ik verder timmer aan de weg om de imperfectie te aanvaarden als onderdeel van het leven. Hard labeur maar er worden wel degelijk vorderingen gemaakt.

Afin soit, deze ontwikkelingen doen me ook nadenken over de vraag of ik hier in Thailand op langere termijn gelukkig zou kunnen zijn.

En zo ja, of ik daarvoor zou durven kiezen.

Na al de risico’s die ik al genomen heb met niet-evidente keuzes op gebied van werken en wonen. En natuurlijk genereert dat ook confronterende vragen als hoe het dan verder moet met mijn familie en goede vrienden in het verre België en Nederland.

En of ik dat kan combineren met mijn verlangen om te wonen in een gemeenschap waar het samen leven, samen koken, samen de toiletten poetsen en samen de tuin onderhouden, samen vrolijk zijn en samen verdrietig zijn het medicijn is dat ons met elkaar verbindt. En af en toe de verbindende warmte van de zweethut natuurlijk ! Een concept dat volgens mij alleen zou kunnen lukken met de nodige communicatie, wat op zich al niet zo evident is. Maar voor ondergetekende toch nog net iets gemakkelijker in het Nederlands dan in het Thais.

De beren op de weg en het reeds moeten weten hoe mijn reis eindigen zal, laat ik nog even voor wat het is. Zodat ik nog even kan genieten van wat er op dit moment is.

Erop vertrouwend dat het antwoord zich ten gepaste tijde wel aandient.

Zo beste lezers, bij deze zijn jullie nog eens op de hoogte van hoe het mij hier vergaat op het eiland Koh Phangan en wat er zoal roerselt in dat complexe zieltje van mij.

Dit blog is een keertje geschreven van op de boot. Op terugweg van het eiland Koh Samui, alwaar ik een leuk dagje met Mai achter de rug heb. En waar mijn vrolijke vrienden van de Thaise immigratiedienst een toelating tot 30 november in mijn paspoort neergepoot hebben.  Dus voorlopig blijf ik nog even hier in het verre Thailand.

Chock dee, chock dee kap 🙏

Veel oprecht gelukkige groeten en graag tot in den duik,

Geert

3 thoughts on “Writer’s block

  1. Roos Blanckaert

    Fijn getuigenis van stappend je weg banen in verbinding.

    Outlook voor Android downloaden

    ________________________________

    Like

    Reply
  2. Jacqueline

    Hoi geert
    Wat fijn om je blog te lezen en mee te mogen genieten van je leven / ontwikkelingen. Geweldig dat je nu gelukkig mag zijn van jezelf en er volop van geniet. Ieder mens heeft zijn beren op de weg zo ook ik. Momenteel zit ik in scheiding maar ervaar dat ik door dit proces wordt gedragen wat niet wegneemt dat het met ups en downs gaat.
    Geniet van elke dag en elk moment maar dat lukt je zeker geert.
    Groetjes Jacqueline

    Like

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s