Return to simple

“You think you have to want
More than you need
Until you have it all you won’t be free”

Eddie Vedder 

Beste lezers,

Goed en wel gezind,  gekleed in mijn Marcelleke, begin ik hier aan de tweede blog over mijn avonturen en strapatsen in het verre Azië.

Ik schijn mij momenteel in het winterseizoen te bevinden en je gelooft het of niet, maar sommige Thaise rakkers lopen hier rond met heuse oorverwarmers op, bij een zonnetje van om en bij de 29 graden Celsius !

20191208_112901Als ik daar een opmerking over dorst te maken, blijven ze bij hoog en laag beweren dat het een extreem koude winter is dit jaar 🙂

Of dit blog veel gaat verschillen van het vorige dat moeten jullie nog maar even afwachten me dunkt.  De beer kent immers vele verhalen, doch ze gaan allemaal over honing.  Aldus Iemand uit mijn heel dichte vriendenkring.

Wie op een gedetailleerde beschrijving zit te wachten van allerlei tempels, watervallen, Thaise gerechtjes, etc, is er bij voorbaat al aan voor de moeite, vrees ik. Schrijven over de dingen die mij hier raken als mens terwijl ik onderweg ben, dat vind ik dan weer smikken en smullen dat het een lieve lust is …

Allez votre corridor, hop met de geit en laten we eindelijk eens van wal steken! Om meteen eens met een uitzonderlijk positieve deur in huis te vallen.  Na onze aankomst in Chiang Mai hebben mijn copain Tom en ik meteen een trekking geboekt bij ene zeker Mr.  Tannet.   Zonder onrespectvol te willen zijn, mag ik wel opperen dat er een serieus schroefke los zit in onze kameraad zijn bovenkamer.

En dan zegt mijn intuïtie: ‘Doen Supergroover, gewoon doen!’.

Gewone mensen zal je nog meer ontmoeten dan je lief is.  Veel mensen doen er immers en jammer genoeg hun stinkende best voor, om zo normaal mogelijk te zijn.  Het was eveneens duidelijk dat die man een groot en warm hart had, dat vermeld ik er eerlijkheidshalve ook graag bij.  Drie dagen zijn we met elkaar door de prachtige natuur getrokken en ik vond het zonder meer fantastisch !  Mooie uitzichten, in contact zijn met Tom, gestaag meer te weten komen over de gids en zijn leven hier in Thailand (hij is sjamaan!), in een klein bergdorp slapen en zien hoe de mensen er wonen, koken, met elkaar omgaan.  En ja, het slapen op den houten planché was niet zo comfortabel als gezapig indommelen in een kingsize bed van Auping, het was bij tijden redelijk fris aan de vis daar er meer tochtgat dan muur was in ons gammel barrakske.  En toch, ik voelde me tien keer gelukkiger dan in luxueuze omstandigheden maar dan zonder het contact met elkaar en de natuur.  Als een vis dartelde ik drie dagen rond in het frisse water zeg maar.  Tot dusverre de topervaring van mijn reis !

20191208_112901Clichés die door de ervaring verankerd worden in mijn zijn, dat beschouw ik als prachtige cadeaus.  Ook deze neem ik mee in mijn rugzakje als ik ooit weer naar Europa terug keer.

Nadien zijn we verder gereisd naar Pai, een leuk hippiedorpje in de bergen en dicht bij de grens met Myanmar.

Daar hebben we o.a. vlotjes en met veel passie een Extatic Danceke uit de beentjes getoverd.  Voor de leken onder de lezers, bij Extatic Dance wordt er niet gepraat.  Wat verteld wilt worden uit zich in de dans.  Alweer een mooie ervaring want nadien bleek dat ik o.a. met een kloeke Rus had gedanst, een speelse Canadese, een sensuele Française, etc.

Hoe mooi is het om te ervaren dat taal en afkomst ondergeschikt zijn aan een fundamentele taal die gesproken en begrepen kan worden door iedereen ter wereld die ervoor open staat en risico’s durft te nemen.

Een alfabet van respect, speelsheid, genieten, nieuwsgierigheid, experimenteren, ontdekken, toestaan …  Hopla, het lijstje met bijzondere ervaringen wordt opnieuw langer 🙂

IMG-20191215-WA0018Ik ervoer de openheid  zoals tijdens de Extatic dance ook nadat ik afscheid had genomen van Tom, die na 2 fijne weken samen, naar Elversele city terugkeerde.  Als vanzelf en de flow volgende kon ik voor het avondeten aanschuiven bij Cubaanse, Italiaanse en Spaanse mensen.

En het was zo fijn om het met elkaar te hebben over het leven, onze verlangens en struggles, onze gaven en onze beperkingen. Dit alles over de grenzen heen.

Ik waande me in de film van l’Auberge Espagnole …  Ik dacht bij mezelf: ‘Gelukkiger dan op dit moment kan ik nooit meer worden  …’.  Wat natuurlijk larie en apekool is.  Als mijn broereman zijn PR op de 10 km steeds kan aanscherpen, dan kan ik dat ook op het gebied van gelukkig zijn.  Een fijne gedachte 🙂

En betekent dat dat het hier allemaal rozegeur en maneschijn is ?  Nee hoor.  Ook hier breekt mijn hart soms in 1.000 stukken als ik bepaalde zaken rondom me heen zie gebeuren.  Ook hier worden mensen soms uitgesloten.  Zo bezocht ik de McKain village in Chiang Mai.  Een voormalige Lepra-kolonie waar nog mensen met geamputeerde ledematen wonen.  Weg van alles en iedereen.  Ik deed wat ik kon met een vriendelijke en hartelijke namasté, maar dat voelde uiteindelijk toch als bitter weinig wat ik kon doen voor die mensen.  Ik vermoedde dat niet de verdwenen ledematen het meest pijn deden, als wel de eenzaamheid die ik meende te zien in de ogen van die  mensen en het levensvuur dat daardoor grotendeels tot geheel gedoofd leek te zijn …  Maar ook dat soort dingen wil ik ervaren en me erdoor laten raken, het hoort evengoed bij het leven hier in Azië.  En dat het me mag inspireren om mijn steentje bij te dragen om er voor alles en iedereen een mooie wereld van te maken spreekt voor zich !

Het helpt mij ook om op een positieve manier nederig te zijn …  Het maakt me bewust dat ik een grote geluksvogel ben dat ik deze reis kan maken.  Dat het geld er is, de gezondheid, de vrijheid, de durf, de steun rondom mij heen.

Een warme dank je wel voor alle mogelijkheden die ik tot nu toe heb gekregen van het leven zelve, mijn ouders en iedereen die mij al gesteund heeft op mijn weg die me uiteindelijk hier gebracht heeft.  Ik zal mijn stinkende best doen.  Niet om zo gewoon mogelijk te zijn, wel om de mogelijkheden die ik ontvang niet te verprutsen!

Met deze ingesteldheid pak ik morgen mijn rugzakje en verhuis ik weer, deze keer naar Mae Hong Son.  Opnieuw benieuwd naar datgene dat me daar zal raken …

Met avontuurlijke groeten,

Geert

Mitakuye Oyasin

“Er komt een moment dat je moet vertrekken, zelfs als je bestemming niet vastligt”

Dag beste lezers,

Dit is mijn – gloednieuwe – blog.

M’n travelblog.

Hier zal ik vertellen over het avontuur waar ik aan ben begonnen.

Om maar met de deur in huis te vallen:

“Er komt een moment dat je moet vertrekken, zelfs als je bestemming niet vastligt” (Tennessee Williams)

Na een woelige periode in het leven, waarin ik onder andere ontslag nam bij de NMBS, waarin ik als zelfstandige heb geprobeerd om een zaak te leiden inzake ceremonies en persoonlijke ontwikkeling, en het opnieuw stopzetten van die zaak (niet zonder het gevoel van mislukken), besloot ik even m’n werkplunje aan de spreekwoordelijke haak te hangen.

Ik besloot een tijdje te gaan reizen. 

Jawel beste lezers, een heuse wereldreis zou het worden.  Waarin ik de overbodigheid van geld zou aantonen en het belang van menselijke contacten in de kijker zetten.

In mei was ik in Nepal geweest om een gezin te bezoeken dat de zorg op zich nam voor 12 straatkinderen.  Ik had gezien met hoe weinig deze mensen tevreden waren.  Zonder mijn bestemming helemaal vast te leggen, besloot ik mijn reis in Azië aan te vatten.  En ter plekke te zien hoe mijn pad zich verder zou ontvouwen.

Zo gezegd, zo gedaan.  Na aankoop van mijn vliegtuigticket, een reisverzekering die geldig is buiten Europa, de benodigde inentingen en een visum om Azië überhaupt binnen te komen was ik al 1.000 euro armer.  Dus doelstelling 1 kon ik nog voor ik een halve meter ver was op mijn fameuze wereldreis al meteen weer opdoeken.  Zonder geld kom je nergens …  Althans ik toch niet in Azië en zonder dat er zich mogelijks een Japanse hersenvliesontsteking onder mijn hersenpan nestelt.

Mitakuye Oyasin

Doch, ware optimist dat ik ben, de andere doelstelling bleef overeind staan!

En op dat gebied kan ik zeggen dat mijn reis al meer dan geslaagd was, nog voor ik de lucht was ingegaan.

De band met mijn ouders en broer die steeds beter werd naarmate mijn vertrek naderde, een mooie werkweek in Frankrijk waarin een fijne manier van samenwerken belangrijker was dan de hoeveelheid winst, veel laatste ontmoetingen met dierbare vrienden die me echt nauw aan het hart liggen, het besef hoe mooi het in onze Belgische Ardennen wel niet is omdat ik er een laatste keer rond reed op mijn fietske…

Wat een fantastische ontwikkelingen!  Ik ben vertrokken als een dankbaar mens (Wopila !).  Beseffend hoeveel waardevolle contacten ik in mijn leven heb, moest ik me geen zorgen meer maken over de toekomst.  Ik weet dat er ook in mijn geboorteland een plek voor me is en dat ik niet bij gebrek daaraan dan maar de hele wereldbol hoef af te zoeken naar dat besef in mezelf.

Mes cher parents je pars, je vous aime mais je pars”,

aldus Michel Sardou.  Mooi ingeweven in de ontroerende film La Famille Bélier. 

Wat een fijne basis om te vertrekken, zonder bij voorbaat te weten hoe het allemaal zou lopen.

Thailand 2En zo ging ik dan het vliegtuig op met mijn eerste en enige bestemming die op voorhand vastlag, Thailand.

Na de landing in Bangkok was ik moe van de vlucht en het tijdsverschil.  Zowel de temperatuur als cultuur schok misten hun effect niet.  Eind november en een zonnetje van 32 graden op de schedelpan en zoekend in een vreemde wereldstad met een rugzak van 25 kg op de bult, dat miste zijn effect niet op de gemoedstoestand van ondergetekende.

Maar na een nachtje goed geslapen te hebben deed ook de aangename verwondering zijn gevoelsmatige intrede …

Over het algemeen heel eerlijke en vriendelijke mensen wat mij als mens altijd erg deugd doet, de aangename kant van veel zon en warmte, het eenvoudige maar lekkere eten, de vele marktjes met groenten/kruiden/bloemen, …

Ik ging er steeds meer van genieten.

Ook vond ik het aangenaam hoe vaak ik Thaise mensen buiten samen zag eten  op straat.  Geen luxe 4-gangen diner, echter wel een heel eenvoudige maaltijd overgoten met een saus van deugddoend contact en samenzijn.

Dag 2 en ik trof al inspiratie aan inzake mijn essentie om een tijdje te gaan reizen.  Het geluk wordt wat mij betreft niet vergaard in je ééntje voor de TV.  Echter wel veel meer in het eenvoudige samenzijn met elkaar aan een bescheiden doch lekkere tafel.  Dat besef heeft wellicht iedereen, maar het zo overal om me heen in de praktijk ervaren deed me veel deugd  !  En dat er onderwijl al eens gelachen mag worden, dat hoef je die Thaise rakkers niet te leren 🙂

Een andere vaststelling was dat religie, gebed en solidariteit in Thailand op een positieve manier heel aanwezig zijn in het dagelijkse leven.  Gebed doen voor, tijdens, na het werk en aan charity doen, het lijkt daar de gewoonste zaak van de wereld.  Wat het eigenlijk ook is, en ik neem me voor om me daarin positief te laten beïnvloeden.

Dat ervaren hebbende ben ik met mijn reisgenoot Tom op de nachttrein naar Chiang Mai gestapt.

Richting het Noorden van Thailand en nieuwsgierig naar wat we daar zullen aantreffen …

Hopelijk meer van dit! 🙂

Met avontuurlijke groeten,

Geert